yaşama sarıl
dedi babam
sırtıma düşerken
diş izleri
sokarken gecenin
yarasasını karnıma
sarıl dedi
yılanını çıkarttı
çantasından
çocukluğumun
emiyordu kanını
gülümsüyordu
yitirirken bütün
fotoğraflarımı
bas dedi ayaklarına
kurarken altına
butun ağlarını
örümceklerin
yürürken uykularımda
parçalanırdı aynalarında
gündüzlerim
geceye kalayım
döneyim sabaha
böleyim çikamayayım
bir daha
hani tüküremediğim sokaklar olmuştu ya
bükemediğim eller
öpemediğim dudaklar da var
kiviramadığım oyunlardan uzak
basitleştirdirdiğin kadar
geriye gidiyor insan yaşamdan
uzaklara alışsam da
alışamıyorum dokunmaya
mavi kadar derin değil
toprak
inemiyor insan kazıdıkça
