kimsenin adını yazmıyoruz
adsızlık daha çok yakışır bize
ölüm/ler çocuklar doğurur
büyütür ömrün ortasına
yalnızlığımızın sesini soluğunu keser
teslim olmaz ölmez alnımızda tomurlanır
örtmez yıkılmış duvarlar silah sesleri
kırları (mı) görür içimizdeki rüzgâr
fabrika önlerini (mi) dağ evlerini (mi)
yan yanayızdır ortasından yırtılmış her fotoğrafta
ellerimiz/de yeni demlenmiş çay sıcaklığı
hoş geldinlerin izleri dudaklarımızda
geleceği anlatmaktan yorulmaz gözlerimiz
söndürüp ışığını sanmayın yatar boylu boyunca
korku (mu) kırar pencere camlarını
yolculukların sesi (mi) soluğu (mu) ömürlerimizin
delik deşik edilmiş saçaklanmış köküdür
gövdesidir yeni bir ömrün
yeşermiş dallarıdır rüzgârıdır hepimizin
işte gece yine bize bakıyor boyna uzatıyor kollarını
gece bize yol açıyor öldürüyor korkumuzu da
kalbimizi en öne sürüyor koşturuyor ardımızdan
yan yanayız yeri bir fotoğrafta
yan yanayız adımızı yazmıyoruz ömrümü/zü fısıldıyoruz yavaşça
ömrümüzü ve içimizdeki dursuz duraksız rüzgârı
kimsenin adını yazmıyoruz
adsızlık daha çok yakışır bize
——————– iç. “baştan sona susmak”, 1996
